|
ปิดเทอมสุดท้ายในชีวิต
2007-05-06
หายไปนาน แต่ยังไม่ตาย
ไม่ใช่ไม่อยากอัพ แต่ไม่รู้จะอัพอะไร
เปิดกูไลฟ์พิมพ์ไดมาหลายรอบแล้ว แต่สุดท้ายก็ลบทิ้ง
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
แค่รู้สึกว่า กุจะเขียนหน้านี้ไปเพื่ออะไร แล้วก็ลบ
ดีจริงๆค่ะ
ช่วงนี้ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรทำมากขึ้น
แต่กุก็รู้สึกได้ว่า กุไม่ได้เบื่อน้อยลงเลย
กิจกรรมยามว่างยังคงเป็นเช่นเดิม คือ การออนเอ็ม
ซึ่งผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเคย คือ ไม่มีคนคุย แล้วก็นั่งหายใจไป มองคอมไป
ช่างเป็นกิจกรรมที่สร้างสรรค์ให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้นจริงๆ -*-
อีกไม่กี่วันก็จะประกาศผลเอนท์แล้ว
ถ้าพูดกันตามตรง ไม่ตื่นเต้นอะไรเท่าไหร่
เพราะตื่นเต้นไปหมดแล้วตอนรอผลคะแนน
ซึ่งถ้ามึงกำลังคิดว่า "แหมมม ก็มึงติดอยู่แล้วหนิ"
กุก็ไม่ขอปฏิเสธแต่อย่างใด เพราะกุก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
แต่ถ้าคำพูดนั้นจะไม่เป้นจริง ก็อาจจะเป็นเพราะกุโรคจิตมาก จนเค้าให้ตกสัมภาษณ์
และโดยส่วนตัวแล้ว กุว่า กุยังอยู่ในระดับคนปกติอยู่
ถึงมึงไม่เห็นด้วยกับกุก็ตาม แต่ก็นะ ช่วยไม่ได้ ไดกุ มึงต้องคล้อยตามค่ะ
พอผลเอนท์ออก ก็ซียูเฟิสเดท
เค้าว่ากันว่าอารมณ์บูมเตรียม
ซึ่งจริงๆแล้วกุก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายกับวันนี้เท่าไหร่
แต่ที่เคยบอกหลายๆคนไปว่าตื่นตุ้นนั้น ก็ไม่ได้แปลว่ากุตอแหลอีกเช่นกัน
เพราะที่กุตื่นตุ้นจนตัวสั่นนั้น
เป็นเพราะว่า พอซียูเฟิสเดทแล้ว ก็เหลืออีกไม่กี่วันจะเปิดเทอม
ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่า จะเอ็กไซ้ติ้งที่สุดในปิดเทอมนี้
ไม่ซิ มันเปิดเทอมแล้วต่างหาก
เพราะฉะนั้น อาจจะแปลได้ว่า กุไม่มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจเลยปิดเทอมนี้
เปิดเทอมครั้งนี้มันน่ากลัวยิ่งนัก
เพราะมันมาพร้อมๆกับความเปลี่ยนแปลงทั้งหลายทั้งปวง
ทั้งที่กุเตรียมใจมาเจออยู่แล้ว และที่ยังไม่รู้ว่าจะได้ประสบพบเจอรึป่าว
แต่ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าจะต้องเจออะไรบ้าง มันก็ยังน่าตื่นเต้นปนๆน่ากลัวอยู่ดี
โดยเฉพาะเรื่องชุดนิสิต
จากที่เคยพูดว่า "อยากใส่พลีทแล้วค่ะ"
กุเริ่มอยากจะถอนคำพูดในทันใด
มิใช่ว่ากุไม่มีใจภักดีต่อจุฬา แล้วแปรพรรคไปหาม.กรุงเทพแต่อย่างใด
แต่เนื่องด้วยคณะที่กุจะเข้า ซึ่งก็คือนิเทศ
มันช่างเป็นคณะที่ คณะนิยม ยิ่งนัก
กระโปรงพลีทสีดำ
ความกว้างจีบประมาณ 1 นิ้ว
ความยาวครึ่งหน้าแข้ง
เสื้อไม่เข้ารูป
คือชุดนิสิตที่กุต้องใส่
อาจไม่ได้ฟังดูแย่ เลวร้าย หรือน่ารังเกียจมากมายนัก
หากคุณมีหุ่นดีพอที่สามารถไปแข่ง ANTM ได้
แต่สำหรับกุ คงได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมกับชีวิตปีหนึ่งของกุ
กระโปรงพลีทอาจจะช่วยปิดบังเรียวขาของกุได้บ้าง
แต่นั่นก็ยังไม่ดีพอที่จะแลกกับการเพิ่มขนาดมาให้ตูดของกุ
อีกทั้งความยาว ที่เรียกได้ว่า "ยาวได้อีก"
ยิ่งช่วยทำให้ความสูงกุดูน้อยลงจนเกือบไม่มี
โอ้ววว มาย! ช่างเป็นชุดนิสิตที่ดูสง่างามยิ่งนัก
นอกจากเรื่องชุดนิสิตอันทรงเกียรติแล้ว
ยังจะมีเรื่องรับน้องที่ทำให้กุหัวใจสั่นไหวได้ไม่น้อย
แต่นั่นไม่ใช่เพราะว่ากุจะได้ไปพบพานกับชายหนุ่มมากหน้าหลายตาจากทั้ง 8 ทิศหรอก
หากเป็นเพราะ ปริมาณคนที่กุรู้จักทั้งในและนอกคณะนั้นมีมากมายเสียเหลือเกิน
รุ่นเดียวกันน่ะ ก็ไม่เท่าไหร่ แต่รุ่นที่จะขึ้นปีสองนี่ซิ กุชักจะหวั่นๆ
แหมม เพราะเพื่อนกุแต่ละคน เล่นๆซะทีไหนล่ะคะ
ปากก็บอกว่า "ชั้นน่ะ เรียบๆ ไม่มีพิษสงอะไร แกก็น่าจะรู้ดีหนิ"
yeah. .right! (ไม่รู้จะพิมภาษาไทยว่าไร)
อีคนที่พูดกับชั้นประโยคนี้เนี่ย อยู่นิเทศ และสนิทกับกุมากตอนม.ต้น
ซึ่งมัน เคยกดหัวกุไม่ให้ขึ้นมาตอนกุก้มลงไปเก็บของ
และที่แย่ไปกว่านั้นคือ มันกดไม่ให้กุขึ้นมาตอนคาบที่เป็นอาจานดุๆ เหมือนนฤมล
(กรุณาย้อนกลับไปอ่านประโยคที่มันพูดกะกุใหม่อีกครั้ง)
เห็นมั้ยคะ ว่านี่เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของเหตุการณ์ที่กุเผชิญมากับเพื่อนคนนี้
แล้วไหนจะเพื่อนคนอื่นๆของกุ
ทั้งที่หอวัง ทั้งที่เตรียม ทั้งที่ไปรู้จักมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อีกล่ะคะ
กุหวังว่า กุจะยังเอาชีวิตรอดกลับมาจากการรับน้องได้อย่างปลอดภัย
ที่พูดไปมันก็แค่เรื่องชุด กับเรื่องรับน้อง
ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องเพื่อนใหม่ เรื่องกีฬาเฟรชชี่
เรื่องงานในคณะ เรื่องสอบครั้งแรก บลาๆๆๆ
ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลต่างได้วิ่งวนไปวนมาในสมองกุ จนเหนื่อยหัวซะจริงๆ
จะว่าไป
จากที่บอกว่า อยากเปิดเทอมแล้ว อยากรับน้องแล้ว
เริ่มกลายเป็นว่า อยากนั่งเบื่อต่อจัง
เพราะมาคิดๆดู ปิดเทอมแบบนี้มีแค่ครั้งเดียวในชีวิตพวกเราจะคะเพื่อน
ปิดเทอมที่นอนตีสาม ตื่นบ่ายโมง
ออนเอ็มทั้งวัน ดูซีรี่ เรียลลิตี้ เกมโชว์ และรายการทีวีทุกชนิด
สามารถทำอะไรที่ไร้สาระก็ได้ โดยไม่ต้องคิดว่า "กุยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังเลยนะคะ"
และก็ไม่ต้องไปนั่งลงเรียนพิเศษหลังขดหลังแข็งอีกต่อไป
และกุก็รู้สึกเสียใจแทนเพื่อนๆทั้งหลายของกุ
ที่อุตส่าห์ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์โดยการไปลงเรียนนู่นเรียนนี่
ซึ่งกุเองก็ไม่แน่ใจว่าพวกมึงๆจะมีความสุขดีกันอยู่มั้ย
ถ้ามึงยังรักการเรียนพิเศษอยู่
ก็ขอแสดงความยินดีด้วย กับการใช้เวลาว่างแบบเดิมที่คุ้นเคย
แต่ถ้ามึงถอดใจกับภาษาต่างๆที่มึงไปลงเรียนอยู่แล้วล่ะก็
สิ่งเดียวที่กุจะบอกมึงได้นั่นก็คือ
"สมน้ำหน้า มึงโง่เอง" ฮ่าๆๆๆๆ
ช่างเป็นการลงท้ายไดที่กุชอบซะจริงๆ
| 
